Busstyrannane

På eit folkemøte i Sogndal angåande sentrumsutvikling i vinter uttalte Erling Dokk Holm noko slikt som at kundegrunnlaget til nor-way bussekspress besto av husmødre over 50 og ungdom under 18 som ikkje fekk sitja på med nokon. Medan eg sat på bussen, ja, ein bussekspress på veg til Oslo for å forelesa om mi nyleg støvavpussa masteroppgåve og filosoferte over kva gruppe eg tilhøyrde, vart eg inderleg klar over at han hadde utelete ei stor og mektig kategori. Busstyrannane.

Ekspressbussar tiltrekker seg menneske som elskar lydar frå mobiltelefonen sin. Menneske som ikkje kjenner til lydlausfunksjonen, som ikkje veit det fins opptil fleire utgåver av øyreproppar og hovudtelefonar i handelen. Dei vel seg ringelydar av sjarmerande artistar og speler av musikk (les: trance) frå ipod'n eller mp3-spelaren til kompisane sine. Alt medan dei sit på bussen. På grunn av denne menneskegruppa, for dei må vel reknast til arten, har eg fått meir ambivalent forhold til bussen. Det vert ein konflikt mellom det den trivelege bussjåføren, lat oss kalla han Geir-Øystein, som trygt fører oss over fjellet til Gol der det er ein halvtimes matpause med kjøtkake - og pommes fritesfortæring representerer, og irriterande støyarar.

Går det an å innføra ei stille-avdeling på bussen? Der eg i fred kan sitja og studera mine medpassasjerar og setja dei båsar og analysera dei i fred og ro?

Dermed set eg over til Kristin, den ypparlege bussbloggaren.